برای حفظ و نگهداری گوشواره در بهترین حالت ممکن باید آنها را طوری نگهداری کنید که از سایندگی آنها با یکدیگر جلوگیری شود.

یورو براساس موافقت نامه پیمان "ماستریخت" در سال 1992 تاسیس شد.علامت پوند و یورو بر اساس حروف یونانی و انگلیسی بوجود آمدند نشانه رسمی یورو بر اساس نشانه حرف یونانی اپسیلون و همچنین شبیه حرف ( E )است که با یک یا دو خط به سبک قدیمی نوشته شده و بیانگرحرف اول کلمه لاتین liberaL"" است.
فلز سفید، القاکنندهی خلوص، پاکی و ویژگیهای فنی است که به پیشرفت و تکامل اشاره دارد. ساخت جواهرات استیل یک نوآوری جدید اما ایدهای بسیار قدیمی است. هنرمندان دههی 1970 با بهکارگیری مواد نیمه قیمتی قصد براندازی ایدهی سنتی ساخت جواهرات را داشتند. امروزه استیل ضد زنگ با تکیه بر ویژگیهای بینظیر و گیرایی بالا، مادهای است که اغلب در ساخت جواهرات مورد استفاده قرار میگیرد.

استیل، محکمترین ماده برای تمدن و تاریخچهی فناوری بهشمار میآید. بزرگترین آرزوهای بشر با راهآهن آغاز شد و با هواپیما، آسمان خراش، ساخت پلهای عظیم، اقیانوسپیماها و اتومبیلها ادامه یافت، حتی سفر به فضا بدون این ماده امکانپذیر نبود. استیل، فلز عصر ماست، اما از آن تنها در سازههای عظیم و فنی استفاده نمیشود بلکه برای ساخت قابلمه، ماهیتابه، پیچگوشتی و چاقوی جراحی به کار میرود. آهن فلزی کمیاب به شمار نمیآید، زیرا حدود 5 درصد از کل پوسته زمین را تشکیل میدهد و پس از آلومینیوم دومین فلز فراوان بر روی کره زمین است. از آنجاییکه بشر در عصر یخبندان چگونگی استخراج این فلز سخت به میزان لازم را فرا گرفت، مهمترین دوران پیشرفت بشر محسوب میشود. این شکوفایی در عصرهای حجر و برنز ادامه مییابد.
مصریان باستان برای اولین بار موفق به استخراج آهن از شهاب سنگ شدند و حتی در آن زمان از این فلز که به سادگی دچار خوردگی و فرسایش میشد برای ساخت جواهرات استفاده کردند. اشیاء یافت شده در قبور، شامل گویهای آهنی به همراه زیورآلاتی از جنس طلا بودند. حدود 1400 سال پیش از میلاد مسیح، "هیتیتها Hittite"، قبیلهای در خاور نزدیک، از دم آهنگری به منظور فراهم کردن حرارت لازم برای تبدیل آهن به فولاد (استیل) استفاده کردند. 800 سال پیش از میلاد مسیح، عصرآهن در اروپا آغاز شد. "سلتها Celts" اولین کسانی بودند که موفق به کشف منابع آهن در شمال استرالیا شدند و از آن برای ساخت اسلحه، ابزارآلات و البته زیورآلات استفاده کردند. پس از این دوران، دیگر زیورآلات آهنی چندان مشاهده نشدند زیرا مردم فلزات گرانبها را ترجیح میدادند. فولاد (استیل) به طور انحصاری به منظور ساخت ابزارآلات مورد استفاده قرار گرفت و ساخت زیورآلات از جنس آهن ریخته تا حدود سال 1786 دو مرتبه مرسوم نشد. در آن زمان این فلز در یک تصفیه خانه کوچک در "گلیویتز Gleiwitz" واقع در "پروس Pruss" تصفیه و قالبگیری میشد.
کاربرد مجدد آهن در ساخت زیورآلات از دوران باستان دست به دست با افزایش اهمیت این فلز در رونق و شکوفایی چرخید. قطعات فولادی (استیل) بسیار بزرگ ساخته شدند و بسیاری از افراد نظیر "تایسن Tyssen" یا "کراپ Krupp" که به بارون فولاد (استیل) شهرت یافتند ثروت عظیم خود را مدیون انقلاب صنعتی بودند. آهن مادهای جدید و مترادف "دگرگونی" بهشمار میآمد. این ماده تناسب زیادی با مفاهیم سبک هنری باستانی کلاسیک (Classicism: پیروی از سبکهای یونان و روم) داشت. طی دورهی جنگهای ناپلئونی (1812-1807)، زیورآلات ساخته شده از آهن "دوران طلایی" خود را سپری کردند. شهروندان به منظور تامین هزینههای تسلیحات، طلا و جواهر خود را هدیه کردند. زیورآلات آهنی برلین با قطعات ریختهگری شده کوچک و ظریف با رنگ آبی و مشکی در سراسر اروپا شهرت فراوانی داشتند و بر روی آنها نوشتههایی نظیر: "من طلا را با آهن معاوضه کردم" به چشم میخورد که یادآور اهداف وطنپرستانه است. دوران اوج محبوبیت فولاد (استیل) حدود سال 1800 آغاز شد و در فرانسه با بیشترین محبوبیت مواجه شد. تولیدکنندگان انگلیسی با استفاده از پلاکهای کوچک، برشهای الماس را بر روی قطعات استیل پیاده میکردند. تقاضا برای گلسینه یا آویزهای گردن با تصاویری نظیر پروانه یا غنچه بسیار زیاد بود. زنان طبقه متوسط ساکن در شهرها، از زنجیرهای بلند یا دستبندهایی از جنس استیل بافته شده مزین به سکههای متعدد استفاده میکردند که به هیچ وجه کم ارزش نبودند. این مد در حدود اواسط قرن نوزدهم به اوج خود رسید و از سال 1870 به بعد به ندرت زیورآلاتی از جنس آهن و استیل تولید شدند.
در سال 1974 این مادهی اصلی پیشرفت صنعتی، با شکلگیری "سمپوزیوم جواهرات استیل لینزر Linzer Symposium for steel Jewelry" که بنیانگذار آن "پیتر اسکوبیک Peter Skubic" بود به طور مجدد احیا شد. این در حالی بود که برخی هنرمندان در خلق آثار(جواهرات) خود از این فلز استفاده میکردند. به طور مثال، شرکت "استال Sthal" واقع در "بیرکن فلد Birkenfeld" مجموعهای کوچک از جواهرات استیل ضد زنگ را در دههی 1990 تولید کرد. لازم به ذکر است که کاربرد این فلز به برخی قطعات هنری خاص محدود شد. با ظهور هنرمند وینی(اهل وین) این فلز نه تنها در زمینه جواهرات بلکه در دیگر زمینهها با استقبال گستردهای رو به رو شد، این چهرهی محرک در صحنهی جواهرات علاقهی بسیاری به گسترش دیدگاههای جنبش مادهگرایی در صنعت طلا سازی داشت و جواهرات آهنی به مارک تجاری او تبدیل شد. او همچنین قصد داشت که آهن را جایگزین طلا و ارزشهای ماده گرایانهی آن کند. این فلز متعلق به دنیای تکنولوژی میباشد و برخلاف فلز گرانبهای نرم و چکشخوار(طلا) سمبل استحکام و کارایی است. "فردریک بکر Fredrich Beker" هنرمند صاحب نام ساکن "دوسلدورف Dusseldorf" تاکید بسیار زیادی بر روی استیل به عنوان فلز سازندهی اشیای متحرک و جواهرات دارد. از استیل میتوان به منظور تولید اشیای حجیم در عین حال سبک و محکم نظیر قطعات متحرک، لولاها، چرخدندهها و گیرهها استفاده کرد. درمقایسه با طلا و نقره عملآوری استیل را میتوان با دقت بسیار بالاتری انجام داد. موارد مذکور به طور مختصر به ویژگیهای فلزی اشاره دارند که اساس و مبنای استیلای پیروزمندانهی دنیای تکنولوژی به شمار میآید. ارزش استیل در صنعت جواهرسازی همسان با ارزش آن در بخش فناوری است. چندی پیش کنفرانس "نوردراین وستفالن North Rhine Westphalia" نمایشگاهی را با عنوان جواهرات در موزهی جواهرات "فورزیم Phorzheim" و چهار محل دیگر برگزار کرد. در این نمایشگاه 16 هنرمند جواهرساز از کشور آلمان انتخاب و به نمایشگاه دعوت شدند. به علاوه، آثار دانشآموزان مدرسهی جواهرسازی فورزیم که در مسابقه سال پیش شرکت کرده بودند در معرض دید عموم قرار گرفتند. به طور کلی، 100 اثر به نمایشگاه تحویل داده شده بود.
آهن و استیل جزء فلزات گرانبها به شمار نمیآیند اما عملآوری آنها از اهمیت بسیار زیادی برای طلا و جواهرسازان برخوردار است. به دلیل برخورداری از مقاومت و استحکام بالا میبایستی سازنده، تمامی مهارت خود را در ساخت آن بهکار گیرد و از طرحهای خلاقانه استفاده کند. این ماده دارای قابلیت اجرای انواع بیشماری پرداخت بر روی سطح نظیر پرداخت فوقالعاده براق، ساییدگی مات به رنگ طوسی، قلمزنی و غیره میباشد. تلفیق این فلز با فلزات گران بها نظیر طلا و نقره یا سنگهای قیمتی تباین (کنتراست) تاثیرگذاری را ارائه میدهد. استیل تنها موضوع مورد علاقهی هنرمندان نیست، بسیاری از شرکتهای جواهرسازی در حال حاضر به سمت این فلز سفید متمایل شدهاند. محصولات آنها طیف وسیعی را در برمیگیرد که شامل زیورآلات فانتزی یا جواهرات قیمتی مزین به الماس و دیگر سنگهای گرانبها میشود که اغلب اوقات با فلزات قیمتی ترکیب میشوند.
مادهی ماندگار
آهن فلزی سفید نقرهای است که در حالت خالص تا حدودی نرم و چکشخوار است. نام لاتین آن "فروم Furrum" میباشد و جزء فلزات مغناطیسی به شمار میآید. این فلز در محیطهای خشک مقاوم است اما در صورت وجود رطوبت دچار زنگزدگی میشود. اسیدهای متفاوت موجب خوردگی آهن میشوند و تنها اسید سولفوریک بر آن تاثیر ندارد. رسانایی حرارت و جریان الکتریستهی آن بالغ بر 20 درصد میباشد. آهن از سنگ آهن استخراج میشود. در سنگ آهن خام میزان آلودگی کربن بسیار بالا است و در این حالت شکننده است و به آسانی خرد میشود در نتیجه دارای قابلیت چکشخواری نمیباشد. پس از تصفیه و عاری شدن از عنصر کربن و ساخت آلیاژ با دیگر فلزات، آهن یا استیل قابلیت چکشخواری مییابند. دمای ذوب آهن برابر با 535,1 درجهی سلسیوس می باشد. تا قرن چهاردهم یعنی پیش از ابداع کورهی ذوب آهن، تامین این میزان حرارت به منظور ریختهگری آهن امکانپذیر نبود. سلتها اسلحههای خود را با تودهای خمیری به نام "لوپ Luppe" میساختند. دانشمندان شرکت "کراپ Krupp" در سال 1912، استیل ضد زنگ را کشف کردند. استیل V2A آلیاژی از استیل، کروم و نیکل است اما از آنجاییکه بسیاری از افراد نسبت به نیکل حساسیت دارند، استیل مورد استفاده در بخش جواهرسازی فاقد نیکل میباشد. از نقطهنظر سختی و مقاومت در برابر خوردگی (فرسایش) استیل ضد زنگ بر بسیاری از فلزات گرانبها برتری دارد. به علاوه، عنصر آهن برای بدن انسان از اهمیت ویژهای برخوردار است و نیاز اصلی رژیم غذایی روزانهی او میباشد. "آهن Iron" از واژهی یونانی "ایسانورم Eisanorm" به معنای فلز سخت گرفته شده است. به دنبال آن واژهی آلمانی "ایسارنا Isarna" پدید آمد این در حالی است که استیل از لغتی آلمانی به نام "استالیا Stahlia" به معنای "محکم" گرفته شده است.